در راستای نیل به اهداف آموزشی و جلوگیری از افت تحصیلی هنر جویان  و هماهنگ سازی هنر آموزان

محترم گروه آموزشی استان مجموعه ای از سوالات کتاب 5جلد نازک دوزی درجه 2را مطابق با استاندارد

آموزشی و مهارتی تهیه نموده است.

مجموعه مورد نظر برای کلیه ی رشته های خیاطی مورد استفاده می باشد.

لذا برای تهیه ی آن به کاردانش و گروه خیاطی استان مراجعه فرمایید.

در ضمن سوالات تستی و به صورت پاسخ نامه تستی وتشریحی می باشد.

جلسه در تاریخ 13/12/87درمکان هنرستان شیخ بهایی قائمشهر برگزار شد.

موضوعات بررسی شده در جلسه

1-بهر گیری از روش های تربییتی در کلاس داری

2-استعدادیابی جهت شرکت در مسابقات

3-آزمون نهایی درس نازک دوزی درجه 2والگو سازوبرش کار لباس زنانه از مجموعه هفتم

4-آماده سازی هنر جویان جهت شرکت در مسابقات علمی و کاربردی درس الگو ساز و برش کار لباس زنانه

5-تعیین منابع استانداردهای دروس(الگوساز و برش کار لباس زنانه-لباس مردانه وشومیززنانه وبچه گانه-

طراحی اندام ولباس-ضخیم دوزی-نازک دوزی زنانه درجه 2-سرمه دوزی-لباس شب و عروس-راسته

دوزی)

6-بودجه بندی درس الگو ساز وبرش کار لباس زنانه

7-پیشنهاد کلاس های ضمن خدمت (لباس شب وعروس-ضخیم دوزی –طراحی با کامپیوتر)

8-تهیه سی دی های آموزشی از کلاس درس وارسال آن به گروه استان

9-آدرس وبلاگ گروه خیاطی استان

استان

www.mazkayati.blogfa.com

قائمشهر

                                                                                                    www.td-kh-q.blogfa.com

بابل                                                                                            www.tvd-bobol.blogfa.com

كردها طي قرون متمادي با لباس محلي خود پيوند عاطفي، عقيدتي و سنتي شديدي برقرار كرده‌اند و علاقه زيادي به حفظ و نگهداري لباس سنتي خود كه نشانگر هويت فرهنگي آنهاست دارند . حتي در ابتداي حكومت پهلوي، هنگام زمامداري رضاشاه كه مقرر شد تمام مردم ايران لباس واحدي بپوشند، كردان در مقابل اين دستور مقاومت نشان داده، لباس خود را تغيير ندادند . یکی از اشتباهات بزرگ رضا شاه منع پوشش های محلی و اصیل ایرانی بود .
البته در شهرهاي بزرگ استان مانند سنندج، برخي از جوانان، لباس محلي را فقط در مراسم و جشنهاي خاص مي‌پوشند و علاقه‌اي به استفاده از آن بطور معمول ندارند به همين دليل در سنندج كمتر كسي ديده مي‌شود كه با لباس محلي در خيابان ظاهر شود، اما در ساير شهرها مانند سقز بانه و مريوان غالبا تمامي زنان و مردان با لباس محلي در شهر ديده مي‌شوند . لباس و پوشاك كردان از تنوع و غناي فوق‌العاده‌اي برخوردار است كه در زينتها و رنگهاي لباس به چشم مي‌خورد، لباس كردي هرگز يك رنگ و تيره‌گون نيست بلكه هميشه با تركيب رنگهاي مختلف، چشمها را به طرز مطبوعي خيره مي‌كند و انسان به اين باور مي‌رسد كه طبيعت و محيط پيرامون، مرغزارهاي سرسبز، گلهاي رنگارنگ ، سپيدي برفها، آسمان صاف و آبي، سيلابهاي خروشان در اين تنوع رنگ تاثير مهمي داشته‌اند . لباس زنها نيز از پيراهن بلندي تا روي پنجه پا كه گاهي با پولكهاي الوان تزيين شده و روي آن يك نيمه تنه به اسم " سوخمه " از پارچه زري يا مخمل پوشيده و بالاي سوخمه گاهي لباسي به اسم " كوا " كه از پشت تا پايين پنجه پا كشيده شده و روي آن را گاهي نيمه تنه به نام < سلته > مي‌پوشند، تشكيل مي‌شود . پوشيدن هر يك از اين لباسها بستگي به سليقه زنان دارد، شلوار آنها گشاد و از جنس حرير است، پارچه‌اي توري به عنوان روسري و پارچه ديگر به اسم " شتونيه" يا "شال" به طول سه متر كه روي ناحيه كمر بسته مي‌شود جز لباس زنان كرد است . زنان و دختران منطقه اورامانات گيسوان خود را به شكل رشته‌هاي باريك مي‌بافند و بر گيسوان بافته خود كلاه سكه دوزي شده مي‌گذارند .

لباس مردان كرد ساكن فلات ايران تنگ و چسب بدن، با چينهاي باز، شلوار چسبان و پوتين سافه بلند است، در كوه‌هاي كردستان جنوبي، مردان لباس گشاد تري مي‌پوشند كه با نياز بالا رفتن ( صعود ) سازگارتر است . شلوار آن گشاد و كت كوتاه و از جنس نمد سفيد است، يك دستار سفيد و آبي با تصوير " چشم پرنده " نيز به دور سر مي‌پيچيند و از كمر بند رنگارنگ نيز استفاده مي‌كنند، همچنين لباس مردانه كردي تابع مقتضيات محيط و شيوه زندگي است و در عين حال گاهي در آن تنوعهاي بسيار جالبي هم ديده مي‌شود
برخی از لباس مردان تيره رنگ است كه از كت بدون يقه، شلوار ، دهانه تنگ دستاري بر سر و شالي بر كمر تشكيل شده است ولی عموما به شاد زیستی و رنگهای روشن که همانا سنت زرتشت است باور دارند . پيراهنهاي بدون يقه و سفيد مي‌پوشند كه در انتهاي آستين، زباله مثلثي شكلي قرار دارد كه در حالت عادي به دور مچ يا بازو پيچيده مي‌شود و آن را " لفكه سوزني" مي‌نامند .
در صورتي كه پيراهن بدون لفكه باشد، اغلب هنگام كار مچها را با پارچه نوار مانندي مي‌بندند، اغلب مردان از دستار و شال تيره رنگ مخصوصي به نام "رشتي" استفاده مي‌كنند، زينت مردان بيشتر ساعت جيبي با زنجير آويزان در جلو سينه و گاهي ساعت مچي است . با توجه به زمستانهاي سرد منطقه، اغلب از پالتو استفاده مي‌شود، اما قشرهاي غيرمرفه نمد ضخيمي به نام " پستك " مي‌پوشند و چوپانان براي جلوگيري از سرما و حفاظت از سرما وباران ، قباي نمدي دراز و بدون آستين دارند كه دو زبانه كوچك به عنوان آستينهاي كاذب در امتداد شانه‌هاي آن قرار دارد .

ابيانه: يکي از روستاهاي شهرستان نطنز در استان اصفهان است. در 40 کيلومتري مغرب شهر نطنز واقع است.
 ابيانه در دامنه کوه قرار گرفته و هواي آن سرد است. مردم اين روستا بيشتر به دامپروري و کشاورزي ميپردازند. محصولات عمده آن غلات، ميوه، بُنشَن، و لبنيات است. مردم ابيانه به تاتي، که يکي از گويشهاي مرکزي ايران است سخن ميگويند.
 ابيانه روستايي بسيار کهن است که آثار گوناگوني از دوره ساسانيان تا قاجاريان، يعني نزديک به هزار و پانصد سال، را مانند موزه اي در خود حفظ کرده است. ويرانه قلعه‌هاي باستاني، بازمانده دو آتشکده از زمان ساسانيان، سه مسجد قديمي و خانه هايي بازمانده از دوره صفويان تا قاجاريان، نمونه هايي از آثار کهن در اين روستا هستند. در مسجد جامع ابيانه منبري را ميتوان ديد که در سال 466 ه‌ق و محرابي چوبي که در سال 477 ‌ه‌ق ساخته شده است. [فرهنگنامه کودکان و نوجوانان، جلد دوم، ص 41 و 42، نشر فرهنگنامه]
 
 ساعت 7 صبح خونه رو به قصد اَبيانه (Abyaneh) ترک کرديم، قم صبحانه خورديم و با اين فکر که تا کاشان و ابيانه راهي نمونده به راهمون ادامه داديم؛ ولي امان از ناآگاهي و غفلت! کاشان که رسيديم هر چي به تابلوها نگاه کرديم اسمي از ابيانه نبود، از چند نفر محلي سراغ ابيانه رو گرفتيم. همه مي گفتن بايد از اتوبان مي رفتين، اما اون موقع ما ديگه تو کاشان بوديم. به جاده قديم کاشان-اصفهان راهنمايي شديم و حدود 1 ساعت تو جاده‌ي خطرناک ولي خلوت و کويري کاشان-اصفهان رونديم تا به دوراهي نطنز ابيانه رسيديم؛ (قبل از اون دوراهي از کنار يه منطقه‌ي خيلي بزرگ نظامي رد شديم که هر چي سعي کرديم بفهميم چيه نشد، نه تابلو داشت نه جاده. با خاکريزهاي بلند و برجهاي متعدد نظامي با فاصله هاي نزديک، ازش محافظت ميشد! ديگه الله و اعلم!) از اون دو راهي تا نطنز 20 و ابيانه هم حدود 22 کيلومتر فاصله بود. جاده بعد از اون دوراهي خيلي زيباتر شد، دره هايي پر از درختان سپيدار و تبريزي، هواي خنک، پيچ هاي تند و جاده باريک و کوهستاني آدم رو ياد جاده چالوس (حدفاصل گچسر) مي انداخت.
 
 در طول راه و نزديکي هاي خود ابيانه به چيزهايي برخورديم که بعدا فهميديم بهش ميگن " زاغه ". زاغه ها حفره هايي هستن که روستاييان و باغبانان در دل زمين (معمولا داخل تپه ها) حفر ميکنند و اکثرا درب هاي چوبي دارند. به گفته اهالي ابيانه کساني که در اون منطقه (بادخيز) درخت ميکارند در طرفين درخت چوبهايي دوشاخه، قرار مي دهند تا درخت به آنها تکيه کند و خم نشود. اين افراد در زمانهاي مختلف اين چوبها را پيدا ميکنند و در داخل اين زاغه ها قرار مي دهند تا هنگام نياز (درختکاري) از آنها استفاده کنند. چون زمينهاي زراعي اهالي ابيانه چند کيلومتري با روستا فاصله دارد، اهالي ترجيح مي دهند زاغه هايي در دل کوه داشته باشند تا هر بار مجبور نباشند چوبهاي بلند دوشاخه را از روستا تا زمينهايشان حمل کنند. [عکس زاغه در پايين همين پست]
 
 به دليل جاذبه هاي گردشگري ابيانه شواري اسلامي ابيانه براي هر خودرو مبلغ 5،000 ريال ورودي تعيين کرده بود که برامون جالب بود، منبع درامدي براي همه مردم. پس از ورود به روستا، اولين چيزي که توجه آدم رو جلب ميکنه، رنگ يکدست و قرمز رنگ خونه هاي روستايي ابيانه است. خانه ها اکثرا با کاهگل ولي به سبک مدرن ساخته شده اند و همونطوري که اشاره کردم رنگ قرمز ديوارها در همه‌شون مشترکه! خاک منطقه ابيانه قرمز رنگه براي همين خونه هاي کاهگلي هم قرمز هستن. ترافيک در خيابان اصلي روستايي که جاذبه هاي گردشگري داره غيرمنتظره ولي قابل حدس بود.
 
 روستا روي شيب ساخته شده و به همين دليل ابيانه رو ميشه شبيه روستاي ماسوله در گيلان دونست (البته با مقياس کوچکتر). لباسهاي محلي و يکدست اهالي روستا (به خصوص زنان) دومين چيزيه که جلب توجه ميکنه: روسري هاي سفيد بلند با گلهاي درشت صورتي و قرمز، پيراهن و جليقه قرمز، صورتي و نارنجي، شليته هاي کوتاه (تا زانو) و جوراب شلواري هاي مشکي و بلند؛ اين حس رو تداعي ميکنن که همگي لباس فرم يکدست پوشيدن. من قبلا فکر ميکردم زنان روستايي شلوارهاي گشاد و بلند هم زير دامنشون مي پوشن ولي ظاهرا تمدن و مدرنيته تا قلب روستاهاي ايران هم نفوذ کرده، چون به غير از اون جوراب چسبون، بلند و کلفت من که شلوار پاي هيچ زن روستايي نديدم. لباس مردان ابيانه ويژگي خاصي ندارد، همان کت و جليقه روستايي، کلاه گرد و شلوار گشادي که آدم را ياد کردها مي‌اندازد اما پارچه شلوار نازک تر است.
 
 ابتدا سراغ کوچه باغ هاي روستا رفتيم که به مراتب از مسير اصلي که توريستها توش در رفت و آمد بودن خلوت تر بود. توي تقويم ها معمولا عکسهاي زيبايي از ابيانه هست و اگر شايد کمي ديرتر به ابيانه ميرفتيم، ميشد از اون عکسها هم گرفت، اما فعلا فقط شکوفه درختان دراومده و از برگ رو درختا فعلا خبري نيست، شايد بهار کمي دير به اين روستا مي‌ايد. اما در کل طبيعت زيبايي داشت.
 
 مسجد جامع، امامزاده (از نوادگان امام موسي کاظم)، آب انباري که آب نداشت و آتشکده اي که ما هر چه گشتيم نيافتيم، تمام چيزي بود که بايد ميديديم. تمام اين اماکن در قسمتي از روستا بود که مشخص بود بيشتر به آن رسيدگي مي شود. مسير پهن با کفپوش سنگي، آدم هاي زيادي که در رفت و آمد هستند و ديوار تازه کاهگل شده منازل نشون ميداد که اين قسنت از روستا بيشتر از بقيه جاها بازديد کننده داره.
 
 نکته اي که خيلي جالب بود، حضور دستفروشها در کناره همين مسير اصلي بود. زنان روستايي با همان لباسهاي محلي، راه به راه، دم درب منازل خود نشسته اند و حاصل دسترنج خود را به توريست ها ميفروشند. منبع درامد جديدي غير از دامپروري و کشاورزي. فروش لواشک، سيب خشک شده، آلو و ...؛ همگي خانگي!!! يکي هم فکري نو به سرش زده بود. منزل خود را تبديل به موزه کوچکي کرده بود و براي ديدن داخل خانه روستايي از توريستها پول مي گرفت. خب، منبع درامد جديدي است به هر حال!!!
 
 پيشرفت روستاي ابيانه قابل ملاحظه است، اين پيشرفت رو ميشه با مقايسه ساده اي بين اين روستا و روستاهاي اطراف به آساني دريافت. دو هتل رستوران، موزه مردم شناسي، بانک و تعداد زيادي سوپر مارکت، در هر روستايي وجود نداره...
 
 به هرحال ناهار رو 3-4 کيلومتري ابيانه خورديم و برگشتيم. در ادمه، کاشان، بازار؛ قم، سوهان... و خونه!
 
 در مجموع بازديد از ابيانه رو به عنوان يه سفر يک روزه حتما توصيه ميکنم، اما يادتون باشه حتما از اتوبان بريد، خروجي نظنز در اتوبان کاشان - اصفهان راه رو خيلي نزديکتر ميکنه... اين هم عکسهايي از ابيانه: